ART OF GOOD LIVING

Life Planning & Coaching

Focus op je doel en vlieg!

     

  English
Abundance
 

Het is altijd het juiste moment om de juiste dingen te doen. Martin Luther King

The Future is Bright …

Verlang je naar iets dat er nog niet is? Zet er je schouders onder, en doe het zelf … dat deden de initiatiefnemers van ‘Bright Futures’ ook.


Ze droomden van een plek in de natuur waar mensen samen kunnen komen, kunnen dromen, kunnen zijn. Waar ze werken, spelen, elkaars creativiteit stimuleren.

Een plek waar stil het oor gelegd wordt op de aarde, waar de stem  van het landschap spreekt, en de mensen toefluistert wat het wenst.

Waar geen ruimte is voor doemdenken en rampscenario’s, maar waar optimisme en vertrouwen de bovenhand krijgen.

Waar de bodem letterlijk en figuurlijk voorbereid wordt, vruchtbaar gemaakt, waar zaden de tijd krijgen te ontkiemen, ze voeding ontvangen, warmte en aandacht, en kunnen uitgroeien tot hun volle potentieel.

De ploeg van Bright Futures droomde niet enkel, maar nam actie om hun droom waar te maken. Het resultaat tot nog toe vind je hier.

Waarom ik dit met je deel? Omdat een ieder dromen heeft, kleine dromen, grote dromen, het maakt niet uit. In elk geval: dromen die de moeite waard zijn om in de praktijk te brengen.  Dus: waar wacht je nog op?

 

Het is lente, en het gras groeit vanzelf ...

De winter, de periode van ons terugplooien op onszelf, van naar binnen gaan en herbronnen is nu helemaal voorbij. Als bij toverslag  schiet het gras op, ontluiken bloemen, barsten knoppen open. De vruchtbeginsels aan de bessenstruiken groeien haast zienderogen, worden kleine trosjes. De natuur intrekken, observeren, brengt rust en kan ook inzichten brengen.

Over veerkracht bijvoorbeeld. Alles wat groeit en bloeit, past zich aan de omstandigheden aan. Het is nog koud? Even wachten om tevoorschijn te komen? We worden gesnoeid? Joepie, het signaal om sterker dan voorheen te groeien. Een stenige ondergrond? Onze wortels vinden hun weg ook wel. Een opportuniteit? We maken er dankbaar gebruik van. Zo slingert de klimop zich om de stam van de vlier. Zaait de bladpeterselie zichzelf uit.

Elk pakt het aan op zijn eigen manier, om zich maximaal te ontplooien en tot zijn eigenheid te komen. De netel staat fluks met andere netels samen.  De tulp staat fier rechtop tulp te zijn. Bloesems  verblijden zich in de zon. De perenbloesem probeert geen pruimenbloesem te zijn, de narcis geen hyacint.  Wat zegt dat over ons mensen?

Dat aanpassing prima is, dat omstandigheden hun invloed hebben en dat je er altijd het beste kan van maken. En dat het prima is jezelf te zijn, en jezelf helemaal naar buiten te brengen, zoals je bent, met jouw specifieke kleur en vorm, jouw specifieke kwaliteiten. Meer hoeft niet. En nu … trek ik naar buiten, nog wat inspiratie opdoen!

Laat NU je licht schijnen

Van angst naar nuancering en empathie
De gebeurtenissen van dinsdag 22 maart 2016 kunnen ons ertoe brengen ons bang terug te plooien op onszelf, ons te verschuilen in alles wat vertrouwd is en veilig lijkt. Of net vechtlustig te zijn, de vuisten te ballen, harde taal te spreken. Of ons nog kleiner te maken, onzichtbaar als dat zou kunnen. De drie reacties zijn ingegeven door stress, gelinkt aan de instincten. Ze behoren tot de oudste hersenfuncties die we gemeen hebben met krokodillen en andere reptielen. Onze menselijke soort is echter veel verder geëvolueerd. We zijn in staat tot nuancering, voorbij het zwart-witdenken. Tot empathie, tot woorden en gebaren van verzoening en solidariteit.


En we zijn krachtig. Als enkeling kunnen we wel degelijk een verschil maken. Creatief zijn-ook een recente hersenfunctie. Ervoor kiezen onze bijdrage te leveren aan een mooiere wereld. Door die dingen te gaan doen waartoe onze ziel ons uitnodigt. Dat kan best spannend zijn.

Misschien vergt het in te gaan tegen wat je omgeving van je verwacht, of moet je de gouden kooi van je vaste job verlaten voor een andere activiteit, of nu eindelijk werk maken van dat boek dat in je hoofd zit, of …

Weet dat –zoals oa dokter Henk Fransen bevestigt- dat doen wat bij je past, het waarmaken van die ondergesneeuwde dromen, in hoge mate bijdraagt tot een goede fysieke gezondheid, en zelfs kan bijdragen tot genezing.

Weet dat –zoals Marianne Williamson- schreef, als jij je licht laat schijnen, je anderen de toestemming geeft hetzelfde te doen.

De wereld heeft vandaag meer dan ooit jouw licht nodig.

Mild zijn voor jezelf

Mild zijn naar jezelf, hoe doe je dat?
Ik hoor het mezelf regelmatig zeggen: wees mild voor jezelf. En ik denk dan nu, ja, hoe doe je dat eigenlijk, en wat betekent het?  En doe ik het zelf genoeg? Voor mij is mild zijn voor jezelf: jezelf goed genoeg vinden. Goed genoeg in de zin van voldoende stappen zetten op je zelf uitgestippelde weg, regelmatig stilstaan, en checken of je nog op het goeie spoor zitten. En daarbij je innerlijk kompas volgen, en niet iets wat anderen ons opleggen.


In de avondreeks ‘veerkracht’ die ik begeleid, laat ik de deelnemers stilstaan bij alle ‘moetes’ in ons leven: de zelfopgelegde –veelal meegekregen uit onze opvoeding - en de ‘moetes’ die de omgeving ons oplegt. Of misschien juister uitgedrukt: die we ons laten opleggen door de omgeving. Want hoeven we echt altijd klaar te staan voor alle collega’s, buren, vrienden, … die op ons een beroep doen? Hebben we al te snel het gevoel dat we anderen in de steek laten? En vergeten we daarbij dat we wellicht onszelf nog het meest in de steek laten?

Moeten we de lat voor onszelf zo hoog leggen, op het werk bijvoorbeeld, dat we voortdurend op onze tenen moeten staan om maar in de buurt te komen? Hoe zou het zijn als we onszelf wat meer ademruimte zouden gunnen. Verder: weten we genoeg wat ons voedt, in termen van eten en drinken, en evengoed van omgeving, activiteiten? En maken we daar genoeg tijd en ruimte voor?

Blijf je al teveel  met de –vermeende- blik van anderen naar jezelf kijken, in de zin van ‘wat zullen ze van me denken als …’ Hoe zou het zijn dat los te laten?  En hoe zou het zijn jezelf de ruimte te gunnen fouten te maken, want zo leren we, toch?

Het is goed tijd en rust in te bouwen. Zo kom je bij het innerlijk weten dat je juist zit, kan je een diep vertrouwen koesteren. De dingen doen die er voor jou toe doen in het leven.  Het is prima er te zijn voor anderen, te luisteren, te helpen. Doch loop jezelf niet voorbij.  Gun jezelf ook tijd en aandacht. Wees mild voor jezelf.

 

Zaden van Hoop: Plant for Peace

Ik deel graag met jullie het verhaal van de Brit James Brett die er in slaagde in Afghanistan duizenden boeren ervan te overtuigen over te schakelen van de teelt van opium, naar die van … granaatappels.


Het zat hem nochtans niet mee, een jeugd van misbruik, van de ene instelling in de andere, drugsverslaving, de gevangenis, en uiteindelijk een jarenlange opname in de psychiatrie.  En toch.

In Afghanistan, waar hij ooit al een bedrijfje had dat teloor ging, besefte hij dat de landbouwers gedwongen werden opium te telen, en helemaal geen toekomst hadden. Hij nam een stuk karton, schreef erop ‘Granaatappel is het antwoord’ en richtte zich zo tot een aantal boeren. Hij slaagde erin die te overtuigen granaatappels te kweken, kwam op tv met zijn initiatief, en nu, slechts enkele jaren later, is er een bloeiend bedrijf ‘Plant for Peace’ dat wereldwijd boeren helpt een duurzaam bestaan op te bouwen.  

plantforpeace


Brett’s motto luidt: ‘Dreams, if you believe, can become reality’. Je vindt de website hier.


Ik wens je kracht, liefde, moed.

 

Leven in het licht van de dood

Op het moment dat in onze contreien de zomer onherroepelijk voorbij is,
de herfst langzaam zijn glans verliest
de winter aan komt sluipen
staan we stil bij het afscheid van wie ons dierbaar was.
Even laten we het besef dat de dood onvermijdelijk bij het leven hoort,
tot ons doordringen.


Het is ondertussen bijna vijf jaar geleden dat mijn eigen vader overleed.
Een intense periode van hoop op genezing eerst,
dan van wanhoop, en aanvaarding,
van waken bij zijn ziekbed,
van tranen,
en van diepe verbondenheid binnen de familie.


Zelf had hij me gezegd een tijd tevoren:

‘Als ik dood ga, moet je niet droevig zijn,
ik heb mijn leven gehad.’
Doch ook die woorden troostten niet op dat moment.

Enkel het verlies van iets, doet de kostbaarheid ervan beseffen.
Wie ernstig ziek wordt, kent pas dan het belang van gezondheid …


De Australische singer-songwriter Bronnie Ware, bekend van haar boek
‘Regrets of the Dying’ bracht lange periodes door bij stervenden.
Wat bleek? Waar hadden ze het meest spijt van?

'Het spijt me dat ik een leven heb geleid hadden op basis van wat anderen van me verwachtten, in plaats van een leven trouw aan mezelf.'

Jammer toch?

En op de tweede plaats kwam: 'Ik heb spijt dat ik zo hard gewerkt heb ...'.

Elke keer opnieuw kunnen we de keuze maken voor een leven
waarin we trouw zijn aan onszelf …
Dat vraagt moed, inderdaad.
Doch het brengt zo’n innerlijke rijkdom en diepe vreugde.
Daar kan weinig tegen op.

Ik wens je een ingetogen begin november periode, en een stralend mooi leven toe ...

 

De bestemming en de weg ernaar toe

‘Ik ben graag onderweg’ zei iemand me onlangs en ik dacht ‘Ja, hoe mooi uitgedrukt, en hoe herkenbaar.’ Want onderweg zijn is het tegengestelde van enkel oog hebben voor je doel en proberen daar zo snel mogelijk te raken. Niet dat er iets mis is met  focus en doelgerichtheid. Zonder deze modderen we soms maar wat aan, verliezen onze energie in een overvloed aan boeiende dingen.

Het kan een ‘én én’ verhaal zijn: je ergens naar richten –of het nu de voltooiing van een project is of een ander na te streven doel, dan wel een bestemming. Beide krijgen een mooiere kleur, een meer geschakeerde invulling als je oog hebt voor de weg er naar toe.  Wanneer het om een bestemming gaat: het veranderende landschap, de golving van heuvels of de strakke horizonlijn, de geuren, de klankkleur van een dialect … En ook: de ervaringen die we onderweg opdoen.

‘Het is beter één mijl te reizen, dan honderd boeken te lezen’, zegt een Chinees spreekwoord. Wat zoveel betekent als: de leringen die je put uit wat je zélf meemaakt, zijn waardevoller dan de leringen van anderen. De Griekse dichter Constantine Cavafis beschrijft hoe de rijkdom aan ervaringen onderweg primeert op het uiteindelijke doel. Ik wens jou, lezer, toe dat je volop kan genieten van het onderweg zijn. En dan uiteindelijk jouw Ithaca mag vinden. Je vindt het gedicht in een Engelse vertaling hieronder.


When you set out on the voyage to Ithaca,
Pray that your journey may be long,
Full of adventures, full of knowledge
Of the Laestrygones and the Cyclopes
And of furious Poseidon, do not be afraid
For such on your journey you shall never meet
If your thought remain lofty, if a select
Emotion imbue your spirit and your body
The Laestrygones and the Cyclopes
And furious Poseidon you will never meet
Unless you drag them with you in your soul
Unless your soul raises them up before you.

Pray that your journey may be long,
That many those summer mornings be
When with what pleasure, what untold delight
You enter harbors you’ve not seen before
That you stop at Phoenician markets places
To procure the goodly merchandise
Mother of pearl and coral, amber and ebony,
And voluptuous perfumes of every kind,
As lavish an amount of voluptuous perfumes of every kind,
That you venture on to many Egyptian cities
To learn and yet again learn from the sages.

But you must always keep Ithaca in mind,
The arrival there is your predestination
Yet do not by any means hasten your voyage
Let it endure for many years
Until grown old at length you anchor at your island
Rich with all you have acquired on the way
You never hoped that Ithaca would give you riches.

Ithaca has given you the lovely voyage
Without her you would not have ventured on the way
She has nothing more to give you now

Poor though you may find her, Ithaca has not deceived you
Now that you have become so wise, so full of experience
You will have understood the meaning of an Ithaca.

 

BOMEN DIE SPREKEN

Maakte het regenweer van de voorbije dagen je ook down? Mij vast wel. De inspiratietekst die ik begon te schrijven over verbondenheid begon droefgeestig, met een verwijzing naar de verbondenheid die we voelen met mensen in oorlogssituaties. Het verdriet van ouders die een kind verliezen, bijvoorbeeld. Zoiets ingrijpends, pijnlijks, kunnen we ons allemaal voorstellen. Dat we in crisis verbondenheid en solidariteit voelen is mooi. Het stukje eindigde dan ook met een positieve noot. En toch raakte het niet ingetikt, niet verzonden. Terwijl het onderwerp van onderlinge verbondenheid me zo boeit. Banden, niet alleen van mens tot mens, maar ook tussen onszelf en de dieren, de bomen, struiken, bloemen, sterren, rivieren, …


En toen trof ik toevallig een korte film op internet over de subtiele manier waarop bomen met elkaar communiceren. Dat blijkt uit wetenschappelijke research. De onderzoekster van de universiteit van Brits Colombia getuigt dat in de natuur niet altijd sprake is van ‘survival of the fittest’, maar dat in complexe ecosystemen organismen en ook bomen, elkaar helpen overleven. Prachtig toch! In een bos adem je dieper, en kan je je verwonderen over het diepe mysterie van het leven in alle vormen, van mieren over mos tot reeën en bomen. Meteen een aansporing om wat vaker het bos in te trekken en je bewust te zijn van de samenhang van alles.

Wat ik in de praktijk merk, is dat wie kampt met depressie of burn-out er moeilijk of niet in slaagt de verbondenheid met de natuur te voelen. Terwijl ze zo essentieel is;  blijven ademen, jezelf verplichten naar buiten te gaan, het zijn eenvoudige tips die bijdragen tot herstel. Probeer ze! De link naar het filmpje vind je hier.

 

DE VLINDER EN HET WEB

Op een mooie ochtend vorige week, met een zon die streelde en een zacht briesje, zat ik te werken op het terras, toen ik een vlinder zag die in een spinnenweb terecht gekomen was. Hij flapperde paniekerig met de vleugels, maar ragfijne, onzichtbare draden hielden hem vast. Hoe meer hij spartelde, hoe meer hij kwam vast te zitten. Snel zou hij uitgeput zijn en een makkelijke prooi voor de eigenaar van het web.

Zonder nadenken -en helemaal niet bekommerd om de lunch van de spin- stond ik op om de vlinder te bevrijden. Meer vallend dan vliegend kwam hij op het terras terecht waar hij moest bekomen van het avontuur. Hij probeerde verder te vliegen, maar raakte niet ver, en al helemaal niet hoog. Terwijl ik van de zijlijn toekeek en hem in stilte aanmoedigde, ondernam hij poging na poging om op eigen krachten verder te gaan. Uiteindelijk lag hij uitgeput onderste boven op het gazon. Ik ging naar hem toe en streelde zacht de broze vleugels om alle resten van spinrag te verwijderen. Toen fladderde hij vrolijk verder.


Ik dacht eraan hoe ook wij vaak verstrikt zitten in een web van overtuigingen, concepten, verwachtingen van anderen, … We zouden wel vrij willen zijn, en flapperen vaak wanhopig met de vleugels. Maar omdat we ons onvoldoende bewust zijn van de situatie, lukt het ons niet onszelf te bevrijden. We hebben dan een zetje nodig, iemand die met liefdevolle aandacht nabij is en net genoeg steun geeft om ons toe te laten onze vleugels weer te spreiden en te vliegen, de vrijheid tegemoet.
Dat wens ik je dan ook toe: dat jij je vleugels mag openen en al je schoonheid aan de wereld tonen...

 

PLANEET AARDE: EARTH ONE

Onlangs zag ik een documentaire over de Nederlander die ‘Mars one’ op poten aan het zetten is. Een ambitieus plan om binnen een 12-tal jaar een kolonie met vier mensen op de planeet Mars te creëren.  Een paar jaar later zouden nog eens vier mensen gedropt worden, en dan nog eens, enzovoort. Tickets zouden enkele reis zijn, wegens de technische problemen en de hoge kost om ter plekke een raket te bouwen voor de terugkeer. Via een website konden mensen wereldwijd zich kandidaat stellen om Mars te koloniseren. In een mum van tijd registreerden duizenden geïnteresseerden zich in de hoop de rest van hun dagen in een kunstmatige atmosfeer door te brengen, met af en toe een wandelingetje in ruimtepak als verzetje.

Nu leg ik graag zélf uit dat de zin tot exploreren een instinct is dat we al te vaak onderdrukken, geneigd als we zijn naar veiligheid en vertrouwdheid, maar toch. Om van de meer dan 20.000 deelnemers tot vier te komen, is een uitgebreide selectieprocedure op touw gezet, met onder andere maandenlange observatie van de kandidaten in een gesloten leefruimte. Eén van hen, een studente antropologie en sociologie zag in de kolonie een gedroomde manier om het ontstaan van een gemeenschap van nabij te bestuderen. Doorheen de gesprekken met andere kandidaten liep als rode draad de ondertoon ‘We hebben er hier op aarde een potje van gemaakt, laat ons gewoon elders met een schone lei beginnen.’  Onmiddellijk werd er een specialist ruimterecht (ja, die bestaan!) bijgebracht die zich haastte toe te lichten dat er wetten nodig waren, want vier mensen, die konden trouwen, kinderen krijgen, elkaar vermoorden.

Het hele ‘Mars one’ project zal miljoenen en miljoenen vergen, kosten die gedekt zouden worden door de verkoop van de televisierechten van de lancering van de eerste raket en het opzetten van de kolonie. Big Brother, maar dan in het echt. Op de vraag wat hij het meest zou missen op Mars, antwoordde een van de kanshebbers: ‘De zon op mijn huid voelen schijnen, in een bos wandelen, op blote voeten langs het strand lopen’.

Moet er nog zand zijn? Ik kreeg meteen zin een project ‘Earth one’ op te zetten: mochten we nu eens gewoon met vele duizenden wereldwijd ons inzetten om deze prachtige blauwe planeet wat meer bewoonbaar te maken, meer harmonie, meer respect voor alles wat leeft en voor de aarde zelf, meer oprechte affectie, verbondenheid, gemeenschapsgevoel, …


Kandidaturen welkom, geen enkele selectieprocedure voorzien, en slechts één selectiecriterium: de intentie een goed mens te zijn en een bijdrage te leveren tot dit spiksplinternieuwe project, Earth One, een Nieuwe Aarde.

 

 

greet

ARTIKELS

The Future is Bright ...

Het is lente, en het gras groeit vanzelf ...

Laat NU je licht schijnen

Mild zijn voor jezelf

Zaden van Hoop: Plant for Peace

Leven in het licht van de dood

Bomen die spreken

De vlinder en het web

Planeet Aarde

 

Home | Voor jou | Wat & Hoe |Over ons | Workshops | Testimonials | F A Q | Contact